fbpx
Verhalen die raken

Verhalen die raken zijn verhalen van mensen die binnenkomen. Oprecht, puur en mooi. Binnen de rubrieken Visions, Krachtige Vrouwen, Mannenbrein en meer.

Nieuw binnen
  • DrankrijderGeralda Wulff-Booij: 'Vergeven zal ik hem nooit'
    Geralda Wulff-Booij: 'Vergeven zal ik hem nooit'
    ‘Niet lang nadat Kasper en Denice waren vertrokken om mijn schoonvader bij zijn gestrande auto op te pikken, hoorde ik enorm veel sirenes van hulpdiensten. Ze klonken heel dichtbij.
  • Bastiaan Ragas: 'Onze hond komt vaak in de kroeg'
    Mannen zijn anders dan vrouwen. Ze denken anders, voelen anders, communiceren anders en hebben op een andere manier lief. Het is voor ons vrouwen vaak een groot raadsel hoe dat mannenbrein precies werkt. Dat zorgt nog weleens voor het nodige onbegrip.
  • Kinderontvoering
    Sara Hafez: 'Mama en Ammar moeten een voorgevoel hebben gehad'
    ‘We werden naar binnen geloodst door een medewerkster van de Nederlandse ambassade in Syrië, maar nog steeds waren we bang, want onze vader was ook daarbinnen. Ze bracht Ammar en mij naar beneden, naar een kleine kamer, een soort mini-cel, en drukte ons op het hart heel stil te zijn.
  • Erik-Hulzebosch
    Erik Hulzebosch: 'Mannen en vrouwen verschillen niet zoveel van elkaar'
    Mannen zijn anders dan vrouwen. Ze denken anders, voelen anders, communiceren anders en hebben op een andere manier lief. Het is voor ons vrouwen vaak een groot raadsel hoe dat mannenbrein precies werkt. Dat zorgt nog weleens voor het nodige onbegrip.
  • Boek
    ‘Kasper heeft ons geleerd hoe onbeschrijflijk mooi het leven is’
    Op 15 februari 2022 verscheen het boek ‘Kasper – Achtbaan op losse schroeven’ van Jeroen van Veen. De auteur en vader van de vrolijke, rode krullenbol beschrijft op een pure en eerlijke manier over hoe zijn zoontje ruim 1050 dagen overleefde nadat een zeer agressieve hersentumor bij hem werd geconstateerd. Een boek waar de liefde vanaf spat.
  • verrassing
    De mama van... de verrassing
    Veel dingen kan en wil je gewoon plannen. Ik denk dat mensen, wanneer je het ze vraagt, van nature niet heel erg van verrassingen houden.
  • huishouden
    Een volwassen lesje leren: het huishouden
    Mijn statement dat iedereen een kind in zich verscholen blijft houden en deze zo nu en dan ook nog naar boven mag halen, daar sta ik nog steeds achter. Maar helaas ontkom je niet aan het volwassenen leven. Ik neem jullie graag mee hoe dit proces bij mij verloopt. Want ondanks dat het opgroeien vanzelf gaat, is het daadwerkelijke volwassen worden geen gesneden koek.
  • nieuw-huis
    Mama van thuis in een nieuw huis
    Het was even stil. Drukte alom. Eindelijk verhuisd en alles staat op z’n plek. De kinderen voelden zich er direct thuis. Ze springen, rennen en kruipen rond alsof ze nooit anders hebben gedaan.
  • Chronisch-ziek
    Claudia: 'Er is nog zoveel om van te genieten'
    Jezelf niet meer negatief voelen en zelf bepalen hoe je leven eruit gaat zien. Dat was precies wat Claudia Koehoorn zich op 21-jarige leeftijd voornam en waar ze sindsdien naar leeft. Ondanks het feit dat ze chronisch ziek is.
  • Draagmoeder
    ‘Ik hoop zó op een tweede kindje’
    Dat kleine lijfje veilig in je armen, de zoete babygeur, de tevreden geluidjes. Eva en Arjan zouden het zó graag nog een keer meemaken. Al één keer eerder mochten ze het wonder van een eigen kindje ervaren.
  • Lichamelijk-beperkt
    Debbie: 'Ik ben gelukkig vrij positief van mezelf'
    ‘De eerste 2,5 jaar van mijn leven bracht ik door in een kindertehuis voor kinderen met verstandelijke en/of lichamelijke beperkingen op de Filipijnen. Sinds mijn geboorte ben ik aan meerdere gezinnen in landen over de hele wereld voorgesteld: Frankrijk, Noorwegen, Amerika… Maar ik werd steeds afgewezen vanwege mijn lichamelijke beperkingen.
Toon meer >
Toon minder >
Inspiratie ForYou
Meest gelezen
  • nina-blom
    Nina Blom: 'Ongelooflijk blij dat ik niet op mijn ouders lijk.'
    Nina Blom kan inmiddels met gepaste trots naar de camerabeelden uit haar jeugd kijken. ‘De eerste keer dat ik keek naar die opnames, die we tegenwoordig in een reconstructiefilm met onze stichting gebruiken bij trainingen, kwam dat enorm binnen.
  • Monique-Velzeboer
    Monique Velzeboer: 'Afhankelijkheid went nooit'
    ‘Als ik de tijd terug kon draaien, zou ik weer voor shorttrack kiezen. Ik blijf het een heel mooie sport vinden’, peinst Monique Velzeboer hardop. Een ongelukkige val op de ijsbaan in het Franse Font Romeau in december 1993 maakte echter een abrupt einde aan haar het leven als olympisch topsportster.
  • Drankrijder
    Geralda Wulff-Booij: 'Vergeven zal ik hem nooit'
    ‘Niet lang nadat Kasper en Denice waren vertrokken om mijn schoonvader bij zijn gestrande auto op te pikken, hoorde ik enorm veel sirenes van hulpdiensten. Ze klonken heel dichtbij.
  • Draagmoeder
    ‘Ik hoop zó op een tweede kindje’
    Dat kleine lijfje veilig in je armen, de zoete babygeur, de tevreden geluidjes. Eva en Arjan zouden het zó graag nog een keer meemaken. Al één keer eerder mochten ze het wonder van een eigen kindje ervaren.
  • Lichamelijk-beperkt
    Debbie: 'Ik ben gelukkig vrij positief van mezelf'
    ‘De eerste 2,5 jaar van mijn leven bracht ik door in een kindertehuis voor kinderen met verstandelijke en/of lichamelijke beperkingen op de Filipijnen. Sinds mijn geboorte ben ik aan meerdere gezinnen in landen over de hele wereld voorgesteld: Frankrijk, Noorwegen, Amerika… Maar ik werd steeds afgewezen vanwege mijn lichamelijke beperkingen.
Toon meer >
Toon minder >