Paul Simons

Samen een weg zoeken en vechten

Wanneer je de diagnose ‘kanker’ krijgt, word je plots geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Het beeld dat je had van de toekomst, raakt aan het wankelen. Dit brengt logischerwijs een wirwar aan emoties teweeg: angst, verdriet, frustratie, wanhoop, soms ook eenzaamheid. Als je een relatie hebt, worden er twee personen geconfronteerd met de ziekte. Net als jij heeft je partner ook tijd nodig om te beseffen wat er aan de hand is, en om zich een nieuw beeld van de toekomst te vormen. Jullie moeten een weg vinden tussen alle veranderingen, wisselende emoties en gewijzigde plannen. Dit proces moeten jullie samen doorlopen, en een gevecht dat jullie met zijn tweeën moeten voeren. Het is belangrijk dat jullie voor steun bij elkaar terecht kunnen.

Schuldig voelen

Naast een veranderd toekomstbeeld zijn er ook nog allerlei praktische veranderingen. Denk hierbij aan de verdeling van huishoudelijke taken: de boodschappen doen, het huis schoonmaken, de kinderen naar school en sport brengen. In de weken waarin jij zware behandelingen volgt, of hiervan moet bijkomen, komen dit soort dingen op het bordje van je partner. Je kunt minder dan wat je eerst kon, en raakt ineens een stuk afhankelijker van de ander. Ook dit kan allerlei emoties oproepen. Ondanks dat jij je doodop, beroerd en misselijk voelt door het hele ziekteproces, voel je je schuldig omdat je niets in huis kunt doen. Ook op het vlak van seksualiteit zijn er veranderingen: je bent vaak moe, hebt last van wisselende emoties en stemmingen, en hebt geen zin in seks. Praten hierover met je partner kan lastig zijn. Dit misschien wel omdat je jezelf van alles verwijt, je je partner hiermee niet wil belasten, of omdat je partner zijn gevoelens niet graag deelt. Hierdoor kun je je eenzaam voelen.

Blijf in verbinding

Zelf ben ik mijn vrouw verloren aan kanker en heb ik persoonlijk ondervonden hoe deze ziekte het leven overneemt, en hoe de relatie kan veranderen. Maar ik weet ook dat het zorgen voor een stabiele basis mogelijk is. Vanuit mijn eigen levenservaring kan ik anderen handvatten aanreiken. Ik heb echter geen kant-en-klare tips, en zeg mensen ook niet wat zij allemaal wel en niet moeten doen. Mijn gesprekken zal ik altijd toespitsen op de personen die ik voor me heb. Eén ding is zeker: met elkaar blijven praten is keihard nodig! Zorg ervoor dat er genoeg vertrouwen is, en dat jullie je gevoelens erkennen én deze ook tegen elkaar durven uit te spreken. Zoiets is misschien gemakkelijker gezegd dan gedaan. Tijdens de coaching kan ik jullie hierbij ondersteunen.

Dankbaar

Paul begint: ‘Ik ben nu zo’n zeven jaar coach. In de laatste drie jaar heb ik mij gespecialiseerd op het gebied van coachen rondom kanker. Ik ben hiermee in aanraking gekomen door mijn vrouw. Zij is overleden aan kanker. Natuurlijk had ik het heel erg leuk gevonden als zij nog in mijn leven zou zijn. Maar ik ben haar ook heel dankbaar: dankzij haar kan ik nu dit werk doen.’

Toch weer een glimlach

‘Wanneer je een ziekte als kanker hebt, is positief denken erg lastig. Je bent geneigd om alleen maar de dingen te zien die op dit moment lastig gaan, of die niet meer kunnen. Maar als je in een hoekje gaat zitten, dan wordt het er meestal niet beter op. Vaak komen mensen met hangende schouders bij me binnen, vooral tijdens de eerste keer. Maar na de anderhalf uur coaching vertrekken ze meestal weer met opgeheven hoofd en een glimlach op hun gezicht. Vaak gaan we buiten wandelen. Dit zet niet alleen het lichaam in beweging, maar ook de geest. Tijdens de coaching wil ik mensen stimuleren om hun vaste en automatische patronen los te laten. Ik probeer hen tot nieuwe inzichten te laten komen, en de focus te leggen op de dingen die zij nog wél kunnen. ‘Wat nou als je in plaats van rechtsaf eens linksaf gaat?’ Dat je even in een andere omgeving bent, helpt ook om anders tegen dingen aan te kijken. Bovendien biedt de natuur bruikbare elementen voor de coaching. Dan zie ik een groep bomen met in het midden een stevige (krachtige) boom. ‘Wat roept dit bij je op?’ vraag ik dan. Dit geeft kracht omdat de cliënt ziet dat hij niet alleen is.’

Rookworst van de Hema

‘Ook als de situatie volkomen uitzichtloos lijkt, probeer ik oog te hebben voor de mogelijkheden en kansen. Laatst had ik een sessie met iemand die ik al langer coach, hij was die dag stiller dan normaal, wilde niet echt praten. Soms is wandelen, gewoon aanwezig zijn ook goed. ‘Joh, gaan we nog praten?’ vroeg ik toen we een vijftien minuten onderweg waren. ‘Ik vind het eigenlijk zo ook wel prima,’ antwoordde hij. Ik vond dat natuurlijk ook prima – soms is gewoon wandelen ook goed – en vroeg niet verder door. Even later kwam het hoge woord er toch uit. Hij had net slecht nieuws gehad.’

‘Waar heb je nu, op dit moment, nou écht zin in?’ vroeg ik hem. Hij was even stil. ‘Ik heb wel zin in een rookworst van de Hema,’ antwoordde hij toen. We zijn toen omgekeerd en zijn met de auto een echte rookworst gaan halen. Al lopend en etend door het winkelcentrum, had hij een grote glimlach op zijn gezicht. Ik had hem laten inzien dat dit soort kleine momenten ook nog gewoon kunnen plaatsvinden. Natuurlijk maken die vijf minuten afleiding het ellendige nieuws niet goed. Maar desondanks had hij toch nog een leuke dag gehad. En dat geeft mij ook weer energie.’