Zwangerschap

Ook Ineke werd eerst zorgvuldig gescreend. ‘Alles was goed en al vrij snel raakte ze zwanger van ons kindje. We hebben die zwangerschap van heel dichtbij mogen en kunnen meemaken. We hebben haar al die tijd met allerlei praktische dingen geholpen en bijgestaan waar we konden. Ik mocht aan haar buik voelen als het kindje schopte en soms stuurde ze ’s avonds een filmpje van haar buik die zichtbaar bewoog. We zijn ook mee geweest naar alle echo’s en naar de meeste afspraken bij de verloskundige.’

Famke Ineke

‘We hebben elke keuze die Ineke maakte gerespecteerd. We vonden het heel belangrijk dat ze de ruimte nam die ze nodig had. Zo wilde ze liever niet dat wij bij de bevalling zouden zijn. Natuurlijk vond ik dat jammer, maar wij respecteerden wat zij wilde en deed. In oktober 2017 werd Famke Ineke geboren. ‘Ja, ze is inderdaad naar mijn schoonzus vernoemd. Zij heeft onze diepst gekoesterde wens in vervulling laten gaan. Ze heeft dan ook een heel bijzondere band met Famke.’

Borstvoeding

Een half jaar voordat Famke geboren werd, begon Eva met het slikken van medicijnen die ervoor moesten zorgen dat ze zelf borstvoeding zou kunnen geven. Eva: ‘Acht weken voor de bevalling ben ik daarmee gestopt en ben ik gaan kolven. Daardoor heb ik onze dochter volledig zelf kon voeden. Anderhalf jaar lang! Dat was zó bijzonder. Dat ik die intimiteit, ondanks dat ik haar niet had kunnen dragen, toch kon en mocht ervaren!’

Wensouder

De wens naar een broertje en zusje voor Famke, die inmiddels 4 jaar is, wordt steeds groter. ‘Eigenlijk zijn we al voor haar eerste verjaardag al weer serieus naar een draagmoeder gaan zoeken’, bekent Eva. ‘Ineke was vooraf heel duidelijk dat ze dit één keer voor ons kon en wilde doen. Zij is dus geen optie. We hebben in onze vrienden- en kennissenkring ook al weleens een balletje opgegooid, maar tot nog toe zonder resultaat. Het ís natuurlijk ook nogal iets wat we vragen. Er is hier in Nederland ook nog niet zoiets als een stichting of platform dat draagmoeders en wensouders bij elkaar kan brengen.’

Altruïstisch draagmoederschap

‘Commercieel draagmoederschap, zoals ze dat in Amerika kennen, is in Nederland bij de wet verboden’, weet Eva. ‘Maar altruïstisch draagmoederschap, zoals dat in Canada heel gewoon is, is wel toegestaan. Ik ben ervan overtuigd dat ook hier in Nederland moeders zijn die het heerlijk vinden om zwanger te zijn en een heel warm, open hart hebben voor hun medemens. Die graag dat lichtpuntje willen zijn voor een stel of gezin. Dat sprankeltje hoop willen en kunnen bieden en daar dankbaarheid uit kunnen ervaren. En ook trots. Natuurlijk bieden wij wel een volledige financiële vergoeding van de kosten die gemaakt worden: van zwangerschapskleding tot kraamhulp. Want de draagmoeder moet er onderaan de streep geen kosten aan overhouden.’

Hoop

‘Ik hoop zó dat een tweede kindje ons gegund is’, spreekt Eva haar diepste wens nog een keer uit. ‘Daarom kom ik ook met mijn verhaal naar buiten. Daarom stel ik me als wensmoeder kwetsbaar op. Om mijn verhaal te delen en aandacht te vragen voor dit thema.’

Wil je reageren op dit verhaal? Stuur dan een e-mail naar verhalen@foryou.nl.

Bloedband geen voorwaarde voor liefde

Toch bleef haar geboorteland trekken en na een paar jaar na haar eerste bezoek ging Debbie terug naar de Filipijnen om haar biologische familie te ontmoeten. ‘Sindsdien ga ik regelmatig terug. Mijn biologische moeder leeft nog. Van mijn biologisch vader weet ik niets. Ik heb het mijn biologische moeder nooit kwalijk genomen dat ze me heeft afgestaan. Dat komt ook door mijn opvoeding. Mijn ouders zijn er altijd heel open over geweest en daardoor heb ik dat een plekje kunnen geven. Zij hebben het ook altijd belangrijk gevonden dat wij op zoek gingen naar onze roots. Ik heb trouwens een betere klik met mijn moeder dan met mijn biologische moeder. Zij is er altijd voor me geweest. Zij stond na al mijn operaties, en dat waren er maar liefst 38, naast mijn bed. Ik vind het dan ook heel heftig als ik iemand hoor zeggen dat je van een adoptiekind nooit zo veel kunt houden als van een eigen kind. Dat geldt voor mijn adoptieouders in ieder geval absoluut niet. Dat is misschien ook wel iets wat je zelf moet ervaren, maar een bloedband is geen voorwaarde voor onvoorwaardelijke liefde.’

Huwelijk

Debbie was 22 toen zij met haar vriend, met wie ze al vier jaar een relatie had, trouwde. ‘We wilden heel graag kinderen en hebben in totaal vijf jaar lang geprobeerd om zwanger te worden. Dat lukte maar niet en dat lag altijd aan mij en nooit aan hem. Het was een heel intense tijd met veel ziekenhuisbezoeken, hormoonbehandelingen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het weekend voordat we aan een ivf-traject zouden beginnen, bedacht hij ineens dat hij verliefd was op een 15-jarig meisje die wij onder onze hoede hadden genomen. Wij hadden gezegd dat ze altijd welkom was bij ons, en dat heeft ze wel heel letterlijk genomen. Dat kwam bij mij als een mokerslag binnen en daar ben ik heel erg kapot van geweest. Hij heeft me gewoon keihard laten vallen.’

Geen wrok

Toch denkt Debbie niet met wrok terug aan haar ex. ‘Als hij niet gelukkig kon zijn met mij, wie was ik dan om hem tegen te houden? Als ik rond zou blijven lopen met haat, zou ik zelf nooit meer gelukkig worden. Daarom ben ik ook niet boos op hem gebleven. Al vroeg ik me wel vaak af of ik ooit weer een leuke man zou tegenkomen. Wie wilde mij nou hebben? Een vrouw met beperkingen? Maar toch kwam er weer iemand op mijn pad. Ook hem kende ik van de middelbare school, al had ik in hem nooit een potentiële partner gezien. Hij was gewoon iemand met wie ik vriendschappelijk omging, maar we kregen na een tijdje toch een relatie. En acht maanden later was ik zwanger! Ik kon het eerst dan ook niet geloven en heb wel vier zwangerschapstesten gedaan. Negen maanden later werd een fantastisch mooi jongetje geboren en een acht maanden later raakte ik opnieuw zwanger van onze prachtige dochter. Hoezo had het in die jaren van mijn huwelijk aan mij gelegen dat ik niet zwanger raakte?!’

Rolstoel

Door haar heupafwijking is Debbie inmiddels rolstoelgebonden. ‘Dat beperkt me wel in het doen van leuke dingen met mijn kinderen. Ze zijn nu 6 en 4 jaar oud en ik kan gewoon niet steeds heen en weer lopen of voor hen naar boven gaan om iets op te halen. Dat heeft hen wel heel zelfstandig gemaakt. Maar hen die zelfstandigheid bijbrengen, is ook wel iets wat ik van mijn vrijwilligerswerk in de Filipijnen heb overgenomen. Kinderen met een lichte verstandelijke beperking hielpen bijvoorbeeld met het eten geven van de kinderen die dit zelf niet konden. Als je kinderen duidelijkheid, structuur en regelmaat biedt, kun je ze meer bijbrengen dan wij dat hier in de Nederlandse cultuur doen. Kinderen hier worden veel te veel gepamperd.’

Positief

Ondanks de vele hobbels die zij in haar leven moest nemen, karakteriseert Debbie zich als een positief mens. ‘Ja, ik ben gelukkig vrij positief van mezelf. Ik blijf niet hangen in zwaarmoedigheid. Dat zit niet in me. Je moet gewoon je zinnen verzetten en dan gaat het wel weer. Ik blijf ook nooit lang boos. Als ik mijn boosheid eenmaal geuit heb, is het ook klaar. Als je in die negativiteit blijft hangen, is dat ook iets wat je uitzendt. En wat je uitzendt, trek je aan. Ik heb geleerd om vaker ‘nee’ te zeggen. Keuzes te maken. Wat voegt écht iets toe aan je leven. Want het heeft geen zin om energie te stoppen in iets wat niet waardevol is. Wees gewoon lief voor elkaar. Als we allemaal wat liever voor elkaar zouden zijn, was er veel minder ellende in de wereld.’

Heb jij een bijzonder verhaal dat je op ForYou.nl wilt teruglezen? Stuur dan een e-mail naar verhalen@foryou.nl zodat we contact met je kunnen opnemen.

Acceptatie

‘Want ja, eigenlijk was ik er na die zes weken al zo aan gewend om kaal door het leven te gaan, dus waarom zou ik die pruik nog dragen? Ik had mijn kaalheid na al die jaren geaccepteerd. Dit was wie ik ben. Het scheelt misschien wel dat mijn vader het ook heeft. Een kaal hoofd was mij niet vreemd. En mijn ouders hebben me ook altijd geholpen. En vooral niet te veel beschermd. Ik denk dat dat me allemaal wel heel erg geholpen heeft. Na het examen van de middelbare school ging ik dan ook met een kaal hoofd solliciteren voor de opleiding SPW die ik zo graag wilde gaan doen. Eigenlijk was ik nog wat aan de jonge kant, maar later hoorde ik dat ik juist vanwege mijn kale hoofd was aangenomen. Als ik zó mezelf durfde te zijn, moest ik toch wel stevig in mijn schoenen staan en vragen van cliënten, die hierover beslist opmerkingen zouden maken, beantwoorden.’

Haarlijm is op

Weer kwam er een jaar waarin er toch weer haar op Annelies’ hoofd begon te groeien, maar intussen is ze al zestien jaar volledig kaal. ‘Ik was kaal toen ik mijn man ontmoette, ik ben kaal getrouwd en heb kaal een kind gekregen. Mijn dochtertje is 7 en merkte laatst op dat iedereen op school mij kent. ‘Ja, ik ben de enige kale mama op school, dus dat klopt wel. Vind je dat vervelend?’, vroeg ik haar. ‘Nee hoor, maar ze weten allemaal dat jij mijn mama bent’, was haar antwoord. Als andere kinderen aan Naomi vragen waarom ik kaal ben, vertelt ze gewoon dat mijn haarlijm op is en mijn haren niet meer blijven plakken.’

Alopecia universalis

Alopecia is er in verschillende vormen. ‘Ik heb alopecia universalis: volledig haarverlies. Bij deze vorm van alopecia verlies je niet alleen je hoofdhaar, maar ook het haar op de rest van je lichaam’, vervolgt Annelies haar verhaal. ‘Ik ben lid van de Alopecia Vereniging en ik bezoek graag de zwemdagen die ze organiseren. Ik heb vooral bij vrouwen het gevoel dat hoe meer haar ze nog hebben, hoe meer ze de kale plekken willen verhullen. Ik kan niks verhullen. Ik kan alleen maar kiezen uit wel of geen haarwerk dragen. Ik geef ook niet om make-up en zo, dus nepwimpers en nepwenkbrauwen zijn ook niks voor mij. Ik vind het prima zo.’

Verschijning

‘En daardoor ben ik wel een verschijning’, weet Annelies. ‘In mijn eigen omgeving kijken mensen er niet meer van op, maar als ik ergens kom waar men mij niet kent, word ik vaak nagestaard. Maar ach, dat valt me nauwelijks meer op. Als ik iemand zonder benen in een rolstoel zie zitten, kijk ik misschien ook wel even net te lang. Zo gaat dat bij mij ook en dat is wat het is. Ik heb eigenlijk het liefst dat mensen er gewoon naar vragen. Toen ik alopecia kreeg, woonde ik in Zeeland. Niemand heeft me daar ooit gevraagd wat er aan de hand was. Inmiddels woon ik al jaren in Noord-Brabant en hier werd mij meteen gevraagd waarom ik kaal was. Dat vind ik eigenlijk wel zo prettig. Anders krijg je situaties als toen ik in het ziekenhuis lag toen ik ging bevallen van Naomi: iedereen dacht dat ik kanker had of had gehad.’

Nuchter

Annelies’ dochtertje heeft prachtig lang, blond haar. ‘Ik maak graag staartjes en vlechtjes bij haar’, geniet Annelies. ‘Ik kan niet garanderen dat zij later geen alopecia krijgt. Ik weet niet of en wanneer het zich openbaart. Mijn man is ervan overtuigd dat ze het niet heeft. En tot nu toe heeft hij altijd gelijk gehad. We zien het wel’, besluit ze nuchter.

Heb jij een bijzonder verhaal dat je op ForYou.nl wilt teruglezen? Stuur dan een e-mail naar verhalen@foryou.nl zodat we contact met je kunnen opnemen.