Afscheid organiseren

Aan het woord is Eva de la Mar, die kortgeleden nog volop in de race zat om verkozen te worden tot Amstelveense Ondernemer van het Jaar 2019-2020. De funeral planner was hiervoor opgegeven door een klant. ‘Dat vind ik trouwens geen passend woord hoor’, verbetert Eva direct. ‘De mensen die mijn hulp inroepen om een afscheid voor een dierbare te organiseren, noem ik ‘mijn families’. In zo’n week tussen overlijden en uitvaart ben ik 24/7 beschikbaar voor mijn families. Ik kom voor hen op en ren voor hen, en doe er alles aan om een uitvaart persoonlijk te maken. Op die manier kunnen zij op een goede manier afscheid nemen.’

Vertrouwd gezicht

‘Ik zie het als een toegevoegde waarde dat ik een eenmanszaak ben. Mijn vorm van dienstverlening leent zich daar ook goed voor. Een vertrouwd gezicht is in zo’n intieme en emotionele periode zo belangrijk. Als je mij belt, krijg je mij aan de lijn en ben ik ook degene die bij je langskomt. Het is niet steeds iemand anders. Ik hanteer geen marges op de kosten en zit niet vast aan andere partijen, waardoor mijn families ook écht vrij zijn om te kiezen. Zo werkt het vaak niet in deze branche, maar door mijn aanpak onderscheid ik me. Ik vind dat je iedereen pas echt recht doet wanneer je vanuit de familie kijkt wat het beste bij hun past. Ongeacht of die wens moeilijk of ingewikkeld is of ik het nog nooit eerder heb gedaan. Ik heb daarin nog nooit ‘nee’ verkocht. Het is me altijd gelukt om de wensen van de familie te realiseren. En daarbij maakt het ook helemaal niet uit of het iets heel kleins, als een bepaalde geur die doet herinneren aan oma, of juist heel groots is, zoals een live optreden van het Dudok Quartet met een speciaal voor de overledene gearrangeerd repertoire’, klinkt het gepassioneerd.’

Alexandra Markusse

Nelly was een vrouw waarbij haar leven in het teken stond van liefde voor dieren. Er staat een man buiten het Geerteshuis met een hond aan de riem, niet wetend of hij met de hond naar binnen mag komen. Omdat het niet meer dan gepast lijkt dat ook de hond het afscheid bijwoont, laten we hem natuurlijk met de hond aan de riem toe. We herinneren ons Nelly tijdens het afscheid met een bijdrage van Caryn, die haar herinneringen aan haar had opgeschreven en mailde. Zij herinnert zich Nelly als een stoer wijf. Bij haar herinneringen moet ik meteen denken aan het gedicht van Robert Ihorst: ‘Twee wegen door hetzelfde woud en ik… koos het onbereisde pad. Wat een wereld van verschil!’ Ze ging, niet zoals het in haar tijd betaamde, als huisvrouw door het leven, maar werd dierenartsassistente in Diergaarde Blijdorp, waar ze assisteerde bij het opereren van leeuwen en tijgers. Daarna begon ze een eigen dierenpension met twee van haar vriendinnen en bouwde ze zelf een huis in Ellesdiek.

Wanneer we het Geerteshuis verlaten, waarin we in een intieme, huiselijke sfeer in een klein gezelschap afscheid namen, laat het vredig mooiste dorpje van Zeeland zich ook even door de wat oudere mannelijke generatie van een respectloos lelijke kant zien als twee buurtbewoners zich kwaad foeterend boos maken over de rouwauto die akelig in de weg staat in hun straat. Hij staat ook nog tegen de rijrichting in. En ja, het klopt hoor dat we de verkeerde kant van de eenrichtingsweg uitgeleide willen doen, maar het paste zó bij haar. Uiteindelijk krijgen we toch met drie vrouw sterk de boze heren op de knieën en wordt er inmiddels motorkap aan motorkap toch plaatsgemaakt voor het dode lichaam. Het incident lijkt symbool te staan voor de obstakels die ze in haar leven heeft moeten overwinnen bij het kiezen van een onbereisd pad.