Vele vragen

‘In mijn dagelijks werk ben ik actief als ambulant begeleider bij gezinnen waar autisme een rol speelt. Een aantal voorbeelden van vragen die voorbijkomen, zijn ‘Waarom komt mijn zoon zo boos en opgefokt in huis en krijg ik alles op mijn bordje?’, ‘Nou, bij jou doet hij dat nou nooit! Praat jij eens met hem!’ en ‘Waarom moet ik dingen tien keer herhalen en komt er dan nog steeds niets van terecht?’. Het doet wat met je als ouders, het laat je niet los en het kost je heel veel energie. En daar kom ik kijken, vaak al jaren meedraaiend en meekijkend in een gezin. ‘Paula zal het wel weten!’

Meer geven

‘Samen kijken we ernaar. Ons verstand weet wel waardoor het komt. Want als je dagelijks met autisme te maken hebt, weet je dat onduidelijkheid, geen of mindere structuur of uitzonderingen op regels ineens voor onrust gaan zorgen. Die onrustige gevoelens bij je kind maken iets in je los. Je wil je kinderen niet zien worstelen, maar zien dat ze zich prettig voelen. Je gevoel zegt dat je nog iets meer je best moet doen om je kind zich prettig te laten voelen. Dus je gaat nog meer geven, want voor je kinderen doe je alles, toch?’

Hulp bieden

‘Hoewel het niet mijn kinderen zijn, geef ik heel veel om alle kinderen die ik begeleid, net als de ouders die dit leerproces doormaken. Ik vind het geweldig om te ‘zorgen’ en iets te kunnen betekenen voor anderen. Als ouders wat meer tijd voor zichzelf kunnen creëren om het dagelijks leven beter vol te houden, dan doe je dat toch? Ik ben niet veel anders dan die ouders, want ik wil ook het allerbeste voor de kinderen én hun ouders. Maar wie zorgt er dan voor dat ík tijd voor mezelf kan creëren, net als dat ik die ouders geef?’