Luchtig

Hoe dit mij is gelukt? Als ik met mensen in gesprek ga, laat ik altijd merken dat ik een hele normale vent ben. Ik deins er bijvoorbeeld niet voor terug om ook dingen over mezelf te vertellen, en ervaringen te delen waar mensen zich in kunnen herkennen. Ik zeg altijd: ik heb een rugzak die ik gedurende mijn leven heb gevuld met ervaringen en belevenissen. Daar waar dat gepast is, leg ik zo’n ervaring neer. Van mij hoeft het allemaal niet zo strak en zakelijk. Het mag wel wat luchtiger zijn. Er zijn uitvaartondernemers die er bijvoorbeeld voor kiezen om in stilte te werken. In mijn werkruimte staat altijd de radio aan – iets wat mensen horen als ze me bijvoorbeeld aan de telefoon hebben, of als ik hen bij mij in mijn kantoor ontvang. Ook met mijn kleding probeer ik uit te dragen dat ik gewoon ben wie ik ben. Mijn stijl is te omschrijven als ‘business casual’. Hoewel ik op de dag van de afscheidsdienst wél strak in het pak ga, draag ik op de rest van de dagen gewoon een overhemdje, zónder stropdas. Mensen waarderen deze laagdrempeligheid. Zo hoor ik vaak: ‘Goh, jij bent eigenlijk helemaal niet zo’n doorsnee uitvaartondernemer.’

Het noodlot

Terugkomend op Dennis en Soof was de situatie inmiddels zo dat de afscheidsdienst van begin tot eind al in de draaiboeken was vastgelegd. Als alles volgens plan zou verlopen, dan zou de dienst prachtig zijn, en helemaal naar hun wensen zijn. Maar niet alles verliep volgens plan. Sterker nog: het noodlot sloeg toe. Ineens moest Soof acuut worden opgenomen in het ziekenhuis. Ze had last van haar buik gekregen, en die pijn bleek na controle het gevolg te zijn van een darmperforatie, een scheur in de darmwand. Een zeer ernstige afwijking, die kan leiden tot de dood. Dit nieuws sloeg in als een bom. Maandenlang leefde Soof langzaam naar het afscheid van haar man toe. Nu was het zelfs nog maar de vraag of ze dat nog wel zou meemaken. Een dag na Soofs ziekenhuisopname, ging Dennis ernstig achteruit, en was het duidelijk dat hij elk moment kon sterven. Door de kritieke toestand van zijn vrouw kon het stel geen fysiek afscheid van elkaar nemen. Dit moest virtueel gebeuren. Heel heftig. Moet je je voorstellen: je partner, met wie je vijftig jaar lief en leed heb gedeeld, niet in je armen kunnen sluiten om afscheid te nemen. In zulke heftige situaties komt mijn empathisch vermogen van pas. Door te luisteren, begrip te tonen en door veel te praten, heb ik Soof en de rest van de familie zo goed mogelijk proberen te steunen.

Mooie afscheidsdienst

In de tijd tussen het overlijden van Dennis en de afscheidsdienst moest Soof een zware buikoperatie ondergaan. Het organiseren van de dienst heb ik verder met de kinderen opgepakt. Dit verliep allemaal soepel – inmiddels waren we zelfs een echte band aan het opbouwen. Gelukkig slaagde de operatie, en kon Soof ook bij de afscheidsdienst zijn. Deze verliep 100% zoals deze ook was gepland in de draaiboeken. De zaal zat met meer dan honderd man stampvol, en de mooie voordrachten, het aansteken van de kaarsen en muziekstukken – onder andere ‘Papa’ van Stef Bos – zorgden voor de perfecte afwisseling. Omdat het plotselinge afscheid tussen Soof en Dennis zo wrang was, was ik ontzettend blij dat Soof aangaf dat zij de dienst prachtig vond, en dat ze onze samenwerking als heel prettig heeft ervaren. En zij was niet de enige. Naderhand zei de aanvankelijk zo sceptische zoon zelfs: ‘Goh, ik geloof dat we er een nieuwe vriend bij hebben gekregen.’

Bram Kuipers