John (47) vertelt: ‘Ineens waren onze kinderen het huis uit. Anja en ik hadden ze nog maar net uitgezwaaid en het drong tot me door hoe druk het voorheen was geweest is huis, en hoe rustig het nu is. Ik miste harde techno die altijd uit hun kamers galmde, evenals de levendige discussies over hoe laat ze thuis moesten zijn als ze weer eens een wilde stapavond hadden gehad. Het was thuis nog nooit zo leeg en stil geweest als nu.’
Zeeën van tijd en akelige stiltes
‘Een veelgenoemd voordeel van kinderen die uit huis gaan, is dat je als ouder, naast je werk natuurlijk, ineens weer zeeën van tijd hebt. Zeeën van tijd om dingen te doen samen met je partner, bijvoorbeeld. Maar nu er ’s avonds tijdens het eten geen Duitse naamvallen hoefden te worden overhoord of voetbaluitslagen werden besproken, hadden Anja en ik elkaar niet zoveel meer te vertellen. Laat staan dat we er samen gezellig op uit gingen. Ik keek uit naar de weekenden waarin de jongens met hun tassen vol vieze was zouden terugkomen – was er tenminste nog wat leven in de brouwerij. Anja dacht er volgens mij hetzelfde over. Om een draai aan het ‘lege nest’-leven te geven, ging zij er veel op uit met vriendinnen en was ze druk met een cursus. Ik ging er ook op mijn eigen manier mee om: ik stortte me op mijn nieuwe hobby, racefietsen, en was daar samen met mijn fietsmaten hele avonden mee bezig. Ondanks de preoccupatie met mijn racefiets, vroeg ik me wel sterk af of Anja en ik nog een gelukkige toekomst tegemoet zouden kunnen gaan.
’De relatiespecialist aan het woord: Sjaak Muller
Ik leer mensen, zoals John en Anja, positief en duurzaam om te gaan met veranderingen in hun leven, door bewust te worden van hun gedrag. Wat je bij hen zag, was dat hun relatie in een sleur zat. De kinderen zorgden ervoor dat ze samen nog iets deelden, maar verder was de verbinding tussen hen ver te zoeken. Dit gebeurde natuurlijk niet zomaar. Jaren eerder had het drukke gezinsleven al zijn tol geëist: John en Anja waren door al hun taken geen tijd meer voor elkaar gaan vrijmaken. Ze groeiden uit elkaar, en vroegen zich zelfs af waarom ze ooit met elkaar waren getrouwd. De passie en de intimiteit waren weg. Bovendien gaven ze aan dat wanneer ze elkaar wél spraken, zij vooral hun irritaties over en weer benoemden. Daarbij gaf Anja te kennen dat ze John niet meer zo goed vertrouwde: ze was bang dat hij een ander had omdat hij hele avonden weg was. Logischerwijs was dit alles geen goede voedingsbodem voor een duurzame relatie. Hoe moet dat nu verder?
Relatieproblemen zijn aan te pakken met relatiecoaching
Herken je de relatiedip?
John en Anja kozen dus uiteindelijk voor een relatiecoach. Misschien herken jij je wel in het verhaal over de relatiedip van John en Anja. Ik ben nu heel benieuwd waarom je al tot hier bent gekomen met het lezen van dit artikel. Dat zou kunnen betekenen dat jij ook op zoek bent naar een oplossing voor jouw probleem. Wanneer je een relatiedip hebt, dan merk je niet alleen dat er een sleur in de relatie zit en dat er veel onderlinge irritaties en ruzietjes zijn, maar voel jij ook dat je er daardoor letterlijk én figuurlijk niet lekker in je vel zit. Zo ben je bijvoorbeeld vaak verdrietig of voel je je juist leeg, en lig je nachten wakker omdat je aan het piekeren bent of het allemaal wel goed komt tussen jullie en schiet je snel in een emotie. Misschien heb je al meerdere dingen geprobeerd om er zelf of samen uit te komen, maar lukt het niet. Hulp vragen is dan helemaal geen zonde, het is juist een teken van kracht: je wilt moeite doen om je situatie te verbeteren.
Kom weer dichtbij elkaar
Soms raken verlangens zoek en is het tijd om ze weer voor de dag te halen zodat je relatiedip geen diep dal wordt. Heb je daar hulp bij nodig? Neem dan eens contact op met mij. Samen kunnen we kijken waar de oorzaak ligt, en gaan we op zoek naar een oplossing. Dat is bij John en Anja ook gelukt. Laatst sprak ik John weer. Hij zei: ‘Natuurlijk mis ik de spontane voetbalpotjes met mijn jongens. Maar dat Anja en ik nu samen de Italiaanse keuken onder de knie krijgen – zonder dat we elkaar in de haren vliegen omdat één van ons de pesto op de vloer morst – en dat we weer écht met elkaar praten, maakt het wel een beetje goed.’
